Z.TaRnniie' Crazii <3

ร่างเล็กกระเด็นไปชิดกับกับผนังห้องน้ำ โดยที่คนตัวสูงรีบเบียดตัวเข้ามาชิด จนใบหน้าห่างกันแค่คืบ แววตาอันเย้ายวนของร่างสูงจ้องมาที่คนตัวเล็ก จนเค้าต้องเบือนหน้าหนี

"ออกไปนะพี่โตโน่ ปล่อย ปล่อย ริทเกลียดพี่ ริทขยะแขยงพี่ ปล่อยริท ปล่อยริทออกไป ปล่อย " คนตัวเล็กพยายามบิดฝืนตัวให้ออกจากอ้อมกอดของตัวใหญ่ แต่ก็รู้ ไม่เป็นประโยชน์

"พี่จะยังไม่ปล่อยริทหรอกนะครับ จนกว่าริทน่ะ จะยอมให้อภัยพี่ แล้วก็สัญญากับพี่ ว่าตัวเล็กของพี่ จะไม่ไปยุ่งย่ามกับผู้ชายผู้หญิงคนอื่น ไปทำตัวน่ารักใส่ผู้ชายคนไหนอีก .. ริทจะต้องมีพี่ และเป็นของพี่แค่คนเดียว.. " ริมฝีปากบางเฉียบเลื่อนมาละเลียดที่ข้างๆใบหู ทำเอาสั่นสะท้านไปหมด

"พี่โตโน่ สุดท้ายพี่มันก็ไม่เลิกจริงๆ คนเห็นแก่ตัว ปากก็บอกจะให้ริทให้อภัยๆ แต่ดูสิ เอาแต่ได้แบบนี้ พี่โตโน่พี่ไม่มีสิทธิ์ที่จะห้ามริททำอะไรแล้วก็ไปยุ่งกับใครด้วย มันเป็นสิทธิ์ของริท !! ริทไม่เชื่อฟังคำสั่งอะไรพี่หรอกนะพี่โตโน่ ริทไม่ใช่ทาสของพี่ ริทจะทำอะไร ริทก็จะทำ ริทไม่สน !"

คนตัวเล็กเถียงเสียงแข็งคอเป็นเอ็น แม้ร่างสูงจะใช้คำพูดที่ดูเป็นคำสั่งดูเผด็จการไปบ้าง แต่ดูว่าคนตัวเล็กจะไม่เข้าใจเลย ว่าทั้งหมดน่ะ มันเพราะรัก เพราะหวง ดื้อ ดื้อจริงๆ ความดื้อของคนตัวเล็กทำให้ร่างสูงหมดความอดทนอีกครั้ง !

"นายนี่มันดื้อจริงๆนะริท ทำไมพี่จะไม่มีสิทธิ์ล่ะริท ก็สิทธิ์ที่พี่เป็นผัวริทไง ชัดเจนพอมั๊ย! มันยังไม่พออีกรึไง " ภาคินตะคอกคนตัวเล็ก เรืองฤทธิ์จ้องใบหน้าของคนที่รักแล้วน้ำตาก็ไหลลงมาอีก คำพูดทุกคำช่างสรรหามาได้เชือดเฉือนหัวใจและตอกย้ำให้เจ็บแสบเสียจริงๆ

"เลว.." คนตัวเล็กสบถออกมาทั้งน้ำตา "ที่พี่ทำน่ะมันเลวที่สุด .. อย่าคิดเลยว่าสิ่งที่พี่ทำน่ะมันจะเอามาผูกมัดริทได้ !" คนตัวเล็กกัดฟันพูดแขนเล็กเอื้อมไปบิดฝักบัวที่อยู่บนหัวจนร่างกายของทั้งคู่เปียกชุ่มโชก มือเล็กพยายามที่จะขัดถูผิวบางของตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยจารึกของคนตรงหน้าออก

"หึ ริท นายคิดว่านายฉลาดแล้วงั้นสิ เด็กน้อย คิดว่าของแบบนี้มันจะลบกันออกรึไง ต่อให้ลบเจือจางไปอ่ะนะ พี่ก็จะคอยย้ำ ย้ำมันเดี๋ยวนี้แหละ ว่านายเป็นของพี่ ใครมาหน้าด้านกล้ายุ่งกับเมียพี่ก็ลองดู !คนชั่วๆคนนี้แหละ คือผัวของนาย คือเจ้าของนาย ! " คนตัวสูงกดตัวเองลงชิดคนตัวเล็กที่แนบติดกำแพงอีกครั้ง มือหยาบบีบคางเล็กให้หันมาประจัญหน้ากับเค้า ไม่รอช้าก้มหน้าลงให้ริมฝีปากของตนประกบกับเรียวริมฝีปากเล็กทันที ลี้นหนาร้อนชอนไชกวาดความหอมหวานระอุในโพรงปากของคนตัวเล็กอย่างไม่ปรานี ก็ทั้งหอมทั้งหวานฉ่ำไม่รู้ลืมแบบนี้ไงเล่า เค้าถึงได้กลัวนักหนาว่ามันจะตกเป็นของคนอื่น ..

"อื้อออ อื้มม.." เสียงในลำคอของคนตัวเล็กยังคงประท้วงเป็นระยะ ยิ่งเปล่งมากเท่าไหร่ ก็ดูจะยิ่งเหมือนคนตัวสูงดูดกลืนหายหมด ..

คนตัวเล็กพยายามจะใช้เรี่ยวแรงที่แทบไม่เหลือขัดขืน ร่างกายของเค้ามันอ่อนแอจนไม่ไหวแล้ว ขนาดเดินยังไม่ไหว นับประสาอะไรกับจะต่อสู้กับผู้ชายคนนี้ มือเล็กเล็บยาวจิกลงไปที่แผ่นหลังเปลือยเปล่าของร่างสูง จนเลือดซิบ แต่ดูว่าเค้าเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรเลย ยังคงตั้งหน้าตั้งตาสูบความหอมหวานจากร่างกายของเขาต่อไป

สายน้ำจากฝักบัวชะล้างเลือดคาวๆออกจากแผ่นหลังของร่างสูง ชะล้างน้ำตารสเฝื่อนจากใบหน้าหวานของคนตัวเล็ก แต่ไม่อาจจะชะล้างความหวานและขมขื่นออกไปได้เลย

ร่างสูงถอนปากออกเมื่อพบว่าคนตัวเล็กหายใจไม่ออกซะแล้ว แล้วเปลี่ยนไปซุกไซร้และทำรอยซ้ำทั้งซอกคอขาวที่บัดนี้ยังคงช้ำด้วยรอยเก่าจากเมื่อคืน แม้ร่างเล็กจะบอบช้ำมากเท่าไหร่ สภาพจะดูแย่สักแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจจะลดความหอมหวลในน่าลิ้มลอง รสชาติที่ไม่รู้ลืมลงได้สักนิด

ร่างสูงเลื่อนลิ้นร้อนขึ้นมาที่ใบหู กระซิบเบาๆผ่านสายน้ำ "นายรู้ตัวมั๊ย ก็เพราะนายมันทั้งหอมทั้งหวานทั้งถึงใจพี่ขนาดนี้ไงล่ะตัวเล็ก พี่ถึงไม่มีวันยอมให้ใครได้ลิ้มลองนาย นอกจากพี่ .. "

ร่างสูงขบกัดเบาๆที่ใบหูเรียวก่อนจะเลื่อนใบหน้ากลับมาที่ซอกคอขาวเช่นเดิม มือเริ่มซุกซนป่ายปืนลูบไล้ไปทั่วร่างคนตัวเล็ก เสื้อเชี้ตที่ถูกใส่ไว้อย่างลวกๆ แถมยังเปียกน้ำซึมไปทั้งตัว ไม่ยากนักที่เพียงมือเดียวก็จะสามารถกระชากมันออกมาให้เห็นเรือนร่างขาวๆของคนตัวเล็กได้

"ปล่อย ปะ ปล่อย นะ ฮึก" คนตัวเล็กยังไม่หยุดที่จะดิ้นรน

"จะร้องทำไมอีกละตัวเล็ก หื้ม นายก็รู้นี่ว่าร้องไปมันก็ไม่รอดหรอก เก็บเสียงเอาไว้ร้องตอนที่ทนไม่ไหวดีกว่านะ หึหึ "คนตัวสูงผละพูดอย่างสะใจ มือสากเริ่มลูบไล้ไปทั่วหน้าอกขาวเนียน จนสะดุดกับติ่งไตสีชมพูสวยพอดีมือ ไม่รอช้าที่จะเล่นกับมันในทันที คนตัวเล็กทนไม่ไหว เบิกตากว้างและเผลอครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว

" อ๊าาา "อกแอ่นรับสัมผัสที่เค้นคลึงอย่างมันส์มือ

"ฮ่ะๆ สุดท้ายนายก็ต้องยอม พี่บอกแล้วว่านายจะต้องชอบและติดใจมัน .. "

"มะ ไม่ ไม่.." คนตัวเล็กรีบกลั้นเสียงครางแล้วพ่นคำพูดที่ตรงกันข้ามกับความรู้สึกออกมา

"โถ ยังจะฝืนอีก เก่งนักนะเรา ดื้อแบบนี้ล่ะพี่ชอบนัก ดูสิจะฝืนไปได้นานแค่ไหน" มือสากเล่นกับปุ่มนั้นแรงขึ้น อีกมือผละจากการลอคคนตัวเล็ก ที่ไม่จำเป็นแล้ว เพราะตอนนี้เค้าก็เสียวจนแทบจะยืนไม่อยู่อยู่แล้ว มือหนาเลื่อนผ่านสีข้างเนียนเอวคอดลาดผ่านหน้าท้องจนเข้าไปถึงในบอกเซอร์ของคนตัวเล็ก

มือสากลูบไล้ตรงส่วนนั้นของคนตัวเล็กโดยผ่านชั้นในของตัวเล็ก แค่นั้นก็ทำให้คนตัวเล็กกลั้นเสียงร้องไว้แทบไม่อยู่ สีหน้าทั้งเสียว ทั้งอดกลั้น มันดูเซกซี่เร้าใจคนร่างสูงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองภาพนั้นด้วยความเสน่หา

"อ๊าาาาาาาาา" คนตัวเล็กร้องไม่เก็บเลยเมื่อมือหนาและเย็นเฉียบของร่างสูงกอบกุมส่วนนั้นเอาไว้ หมุนไปรอบๆ รูดขึ้น รูดลง ช้าๆ ราวกับยั่วให้ค่อยๆคลั่ง .. คนหน้าหล่อยังจ้องมองใบหน้าหวานที่กลั้นความเสียวซ่านอย่างมีความสุข ..

"ย่ะ อย่า พะ พอแล้ว หยะ หยุด หยุดเถอะ " คนตัวเล็กหอบแฮ่กๆ คนตัวสูงยิ้มมุมปาก "อะไรนะครับ อย่าเสียวดังสิครับ พี่ได้ยินไม่ชัดเลย อย่าหยุดงั้นเหรอ .. ? "น้ำเสียงแหบพร่าที่พูดทำเอาคนตัวเล็กหน้าแดงแปร๊ดด้วยความอับอาย พอเถอะ หยุดสักที เค้าจะทนไม่ไหวแล้วนะ .. สุดท้ายก็ไปไหนไม่รอดอยู่ดี .. แพ้ราบคาบ หลับตาปี๋รับความรู้สึกที่เพิ่งขึ้นเรื่อยๆ จนสิ่งนั้นที่เค้าพยายามปลุกเร้ามันโตเต็มไม้เต็มมือของร่างสูง ความรู้สึกจะระเบิดอยู่แล้ว เสียงหวานครางแบบไม่เก็บนับครั้งไม่ถ้วน เป็นเสียงที่สะเนาะหูของร่างสูงซะจริง ..ร่างสูงจู่โจมลงที่เรียวปากเผยอสีแดงหวานนั้นอีกครั้ง โดยที่มือก็ยังไม่หยุดทำหน้าที่ ..

คราวนี้คนตัวเล็กรีบโอบรอบคอของเค้าเข้ามาชิดทันที ฝืนไม่ได้แล้ว มัน หยุดไม่ได้แล้ว .. ความต้องการ สิ่งที่คนตัวสูงมอบให้ ..   

"พี่โตโน่ !!"

" ไอ้โน่ !" เสียงทุบประตูห้องน้ำดังสะเทือนขัดจังหวะ เสียงเซนกับเก่งซึ่งล่วงรู้เหตุการณ์ทั้งหมดต่างวิ่งเข้ามาทั้งเคาะประตู ทั้งตะโกนให้ร่างสูงเปิดประตู เพื่อที่จะพยายามช่วยคนตัวเล็กที่ตอนนี้บอบช้ำเกินจะทานทน .. 

คนตัวสูงผละออกจากริมฝีปากสีหวานนั่นอย่างหงุดหงิดและขัดอารมณ์สุดๆ พร้อมทั้งชักมือออกด้วย คนตัวเล็กร้องส่งท้ายอีกหนึ่งครั้ง ภาคินจูบหน้าผากเป็นเชิงฝากเสียหนึ่งครั้ง ก่อนจะเดินไปเปิดประตู แต่ ...